TABERİ (RH.A)’İN BAKIŞ AÇISIYLA ŞUARA SURESİ 111. VE 120. AYET-İ KERİMELER

111- Onlar: “Sana, rezil, bayağı kişiler tâbi olmuşken, biz sana iman edermiyiz?” dediler, ^[1][99]

112- Nuh şüye dedi: “Onların ne yaptıklarını ben ne bileyim? ^[2][100]

113- Onların hesabı ancak rabbimc aittir. İyi düşünürseniz bunu bi­lirsiniz. ^[3][101]

114- Ben, iman edenleri kovacak değilim. ^[4][102]

115-  Ben ancak apaçık feir uyarıcıyım.”

Nuh kavmi şımararak, onun davetine şu karşılığı vermişlerdir. “Bayağı kişiler sana tabi olduğu halde biz sana iman eder miyiz? Biz şerefli insanlar kendimizi rezillerle bir mi tutacağız ?”

Nuh da onlara şu cevabı vermiştir: “Bana tabi olanların yaptıklarının ger­çek yüzünü ben nereden bileyim?” “Ben, yapılanların dış görünüşüne bakmakla mükelefım. Onların gerçek durumları rabbime aittir. Onlara, yaptıklarının gerçek’durumuna göre ceza veya mükâfat verir. Sizler bunu keşke anlasanız. Ben, Allah’a iman eden ve bana tabi olan müminleri kovacak değilim. Zira ben, an­cak Allah’ın azabıyla uyaran apaçık bir uyarıcıyım.” ^[5][103]

116- Onlar: “Eğer davetinden vazgeçmezsen ey Nuh, muhakkak taş­lananlardan olacaksın.” dediler.

Kavmi, Nuh (a.s.)ın delilleri karşısında âciz kalınca zora başvurmuşlar ve Nuh’u taşlamakla tehdit etmişlerdir. Her âciz zorba işte böyle yapar. ^[6][104]

117- Nuh şöyle dedi: “Rabbim, kavmim beni yalanladı. ^[7][105]

118- Benimle onlar arasında hükmü ver. Beni ve beraberimdeki mü­minleri kurtar.”

Nuh (a.s.) uzun süren davetinin, kavmine hiçbir fayda vermeyeceğini anlayınca, onlara karşı Allah’tan yardım istemiş ve âyette zikredilen bu istekte bulunmuştur.       ^[8][106]

119- Bunun üzerine biz de Nuh’u ve beraberindekileri o yüklü gemi­nin içinde kurtardık. ^[9][107]

120- Sonra da geride kalanları suda boğduk. ^[10][108]