ALLAH’A SEVGİ İDDİAMIZ: SÖZ MÜ, ŞAHİTLİK Mİ?

ALLAH’A SEVGİ İDDİAMIZ: SÖZ MÜ, ŞAHİTLİK Mİ?

Allah’a sevgi, Müslümanın dilinde en sık yer bulan iddialardan biridir. “Allah’ı seviyorum” sözü kolay söylenir; ancak Kur’ân ve Sünnet, sevginin bir iddia değil, şahitlik gerektiren bir hakikat olduğunu öğretir. Zira İslam’da sevgi, duygusal bir temenniden ziyade itaatle ispatlanan bir bağlılıktır.

Kur’ân-ı Kerîm bu hakikati açık bir ölçüyle ortaya koyar:

“De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin.” (Âl-i İmrân, 31)

Bu ayet, sevgi iddiasını Resûlullah’a ittiba şartına bağlar. Demek ki Allah sevgisi, peygamber ahlakıyla ahlaklanmadan, onun sünnetini hayatın merkezine almadan sahih değildir. Sevgi, sevilenin razı olduğu yolu tercih etmeyi gerektirir.

Günümüzde Allah sevgisi çoğu zaman ibadetten bağımsız, sorumluluk doğurmayan bir duyguya indirgenmektedir. Oysa Kur’ân’da sevgi, kulluğun kalbidir. Seven kul, sevdiğinin hudutlarına riayet eder. Haramdan sakınmak, farzlara sarılmak ve ahlâkî duruş sergilemek, sevginin sessiz ama en güçlü dilidir.

Allah’a sevgi iddiasının bir diğer ölçüsü de dünya ile kurulan ilişkide ortaya çıkar. Kur’ân, kalpte iki mutlak sevginin barınamayacağını bildirir. Dünya sevgisi Allah sevgisinin önüne geçtiğinde, sevgi iddiası zayıflar. Bu sebeple sahabe, Allah sevgisini rahatlıkta değil, imtihan anlarında ispat etmiştir.

Hasan-ı Basrî’nin şu sözü bu dengeyi veciz şekilde özetler:

“Allah’ı sevdiğini iddia eden ama O’na isyan eden kimse yalancıdır.”

Sonuç olarak Allah sevgisi, bir slogan değil; hayatın her alanında tevhid eksenli bir tercihtir. Sevgi, secdede derinleşir, ahlâkta görünür, sabırda olgunlaşır. Mümin için asıl soru şudur: “Ben Allah’ı sevdiğimi söylüyorum ama Allah (cc) sevgi dağınık kabul ediyorum mu?