TABERİ (RH.A)’İN BAKIŞ AÇISIYLA ŞUARA SURESİ 211. VE 220. AYET-İ KERİMELER

211- Bu onlara yaraşmaz. Zaten güç te yetiremezler. ^[1][189]

212- Hem de onlar, vahyi dinlemekten uzak tutulmuşlardır.

Allah Teala bu âyet-i ke rimel erci e, hiçbir yerine hiçbirşey sokuşturula-mayan Kur’an-ı Kerim’in, Hz. Muhammed (s.a.v.)e Cebrail vasısatıyla indirildi­ğini, Şeytanların bunu indirmelerinin mümkün olmadığını beyan ediyor ve bu imkânsızlık için üç sebep bildiriyor.

Kur’anı indirmek Şeytanlara yaraşmaz. Zira Kur’an, iyiliği emreden, kö­tülüğü yasaklayan, insanlara doğru yolu gösteren, onları cehaletin karanlıkların­dan çıkarıp hakkın aydınlığına götüren bir kitaptır. Şeytanlar ise kullan saptıran, fitne ve fesat yayan yaratıklardır. Kur’an gibi bir kitabı getirme onlara yaraş­maz.

Şeytanların, Kur’anı getirmeye güçleri yetmez. Zira Kur’an bir dağa indi­rilecek olsa onun ağırlığına dağ bile tahammül edemez. Bu hususta diğer bir ayette de şöyle buyuruluyor: “Eğer biz bu Kur’anı bir dağa indirseydik Allah’ın korkusundan o dağın, huşu ile boyun eğdiğini ve parça parça olduğunu görür­dün. Biz bu misalleri insanlara, düşünmeleri için veriyoruz. ^[2][190]

Diğer yandan, Şeytanlar, ilahi kelamı işitmekten uzak tutulmuşlardır. On­lar, Kur’anı dinlemeye yaklaştıkça ateşlerle uzaklaştırılmışlarıdır.

İşte bu üç Cihetten, Kur’an’ın, Şeytanlar tarafından indirilmesi imkansız­dır. ^[3][191]

213- Sakın, Allah’ın yanında bir başka ilah edinme. Yoksa azaba uğ­rayanlardan olursun.

Allah Teala bu âyet-i kerimede, Resülullah’ın şahsında bütün kullarına seslenerek kendisine ortak koşmamalarını emrediyor. Aksi takdirde azaba uğra­tılanlardan olacaklarını beyan ediyor. ^[4][192]

214- Ey Muhammed, ünce en yakın akrabalarını uyar. ^[5][193]

215- Sana uyan müminlere, merhamet kanatlarını indir. ^[6][194]

216- Eğer sana karşı gelirlerse: “Ben sizin yaptıklarınızdan uzağım.” de. ^[7][195]

217- Sen, herşeyc galip ve çok merhametli olan Allah’a güven.       ^[8][196] 

218-219- O, senin namaza kalkmanı da, secde edenler arasındaki ha­reketlerini de görüyor. ^[9][197]

220- Şüphesiz ki, o herseyi çok iyi işitendir, çok iyi bilendir.

Abdullah b.Abbas diyor ki:

“Ey Muhammed, önce en yakın akrabalarını uyar.” âyeti inince Resulul-lah (s.a.v.) Safa tepesine çıktı ve oradan Kureyş kabilesinin kollarına şöyle ses­lendi. “Ey Fihr oğulları, Ey Adiy oğullan,” onlar da bunun üzerine toplandılar. Öyle ki oraya şahsen gidemeyenler de -Ne olduğunu öğrenmek için- yerlerine başkasını gönderiyorlardı. Ebu Leheb dahil Kureyşliler oraya gittiler. Resulul-lah onlara: “Ben size, “Şu vadiden süvariler geliyor size baskın yapacak” desem bana inanır mısmiz?” dedi. Kureyşliler: “Evet inanırız. Çünkü senin hiç yalan söylediğini işitmedik.” dediler. Bunun üzerine Resulullah: “Ben sizi, şiddetli bir azapla uyarıyorum.” dedi. Ebu Leheb ise şöyle cevap verdi: “Bugün sona erme­den kahrolasın. Bunun için mi bizi buraya topladın?” Bunun üzerine Tebbet Su­resi indi. ^[10][198]

Ebu Hureyre (r.a.) diyor ki:

“Allah Teala “En yakın akrabanı uyar” âyetini indirince Resuluhıh ayağa kalktı ve “Ey Kureyş topluluğu (veya buna benzer bir sözle) kendinizi kurtarın. Benim, Allah’a karşı size hiçbir faydam olmayacaktır. Ey Abd-i Menaf oğullan, Allah’a karşı benim size hiçbir faydam olmayacaktır. Ey Abdul Muttalib’in oğlu Abbas, Allah’a karşı benim sana hiçbir faydam dokunmayacaktır. Ey Resuhıl-lah’ın halası Safiyye, Allah’a karşı benim sana hiçbir faydam olamayacaktır. Ey Muhammed’in kızı patıma, malımdan dilediğini iste, ancak Allah’a karşı sana hiçbir faydam dokunmayacaktır.” buyurdu. ^[11][199]

Görüldüğü gibi Resulullah, kendisine vahiy gelince, bütün akrabalarını İslâm’a davet etmiş ve İslâm’ı kabul etmedikleri takdirde, onlara, akraba olarak herhangi bir fayda temin edemeyeceğini beyan etmiştir. Ona iman edenler, dün­ya ve âhiret saadetine kavuşmuş, iman etmeyen Ebu Leheb gibileri ise hem dünyada hem de âhirette hüsrana uğramışlardır. ^[12][200]