“BİZE BİR HİCRET LAZIM”

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

“BİZE BİR HİCRET LAZIM”

Hamd Alemlerin rabbi olan Allah’a mahsustur. Salat ve selam Allah Resulüne, Ehli beytine ve müslümanların üzerine olsun inşallah.

Hicret sözlükte; kişi veya kişilerin bulundukları yerden göç yoluyla ayrılmaları anlamına gelir.

Bu ayrılma beden ile olabileceği gibi, dil ile veya kalp ile de olabilir.

Hicret terim olarak peygamberimizin ve Mekkeli müslümanların miladi 622 yılında, peygamberliğin on üçüncü yılında Mekke’den Medine’ye göç etmeleridir.

İslam tarihinde ve peygamberimizin hayatında kuşkusuz en önemli olay hicrettir. Çünkü bu olay İslami tebliğde bir dönüm noktasıdır. İslam toplumunun var olmasına açılan kapıdır. Baskıdan kurtulan müslümanların dirilişi ve güçlü bir yapı olarak ortaya çıkışıdır.

Hicret; imanın, Allah’a ve Resulüne bağlılığın, Allah yolunda fedakarlık yapmanın, dünyalıklardan vazgeçmenin, yalnızca Allah’ın rızasını seçmenin bir göstergesidir. Küfre ve onların azgın temsilcilerinin hükmüne boyun eğmemenin, iman uğruna her zorluğu göze almanın destansı ifadesidir.

“Şüphesiz iman edenler, hicret edenler ve Allah yolunda cihad edenler; işte onlar Allah’ın rahmetini umabilirler. Allah bağışlayandır, merhamet edendir.” (Bakara, 218)

Mekke’de Allah Resulüne eziyet edenler, işkence edenler bizzat kendileri Muhammedül Emin ismini vermişlerdi. Ne zaman ki Allah Resulü “La ilahe illallah” dedi; yani “Gelin iman edin, hayatınıza Allah hükmetsin; sosyal hayatta, cenaze, düğün, doğum, ticaret vs. bir tek Allah’ın sözü geçsin” dedi, o zaman peygamber ve iman edenlere işkence başlamıştı. Ambargo 3 sene sürmüştü; “Ölsünler ama kimse bu dini duymasın” diye.

Her şeyi yaptılar. Kendi evinin bahçesinde Kur’an okuyan Hz. Ebubekir’den o kadar rahatsız olmuşlardı ki onu tehdit etmişlerdi.

Allah Resulü’ne kadar işkenceler devam etmişti. Namaz kılarken başından aşağı aşağı pis işkembe vs. amcası dökmüştü.

Yani onların istediği; “Köle bile olsa bir tek bizim sözümüzü dinleyecek, bize kulluk edeceksiniz” diyorlardı.

İşte bu sebepten hicret farz olmuştu. Yani Allah’a kulluk, ibadet edebilmek için hicret edilmişti Mekke’den Medine’ye.

Senelerce siyer derslerinde dinlendi, gözyaşları döküldü ama acaba hiç düşündük mü? Biz neden Allah’a kulluk edemiyoruz? Kim işkence ediyor, kim bizi aç bırakıyor, kim bize sürgün etmiş? Hiç kimse!

Bizim peygamberimiz Mekke’den ayrılırken ne diyordu? “Ey Mekke ey şehir kavmim mecbur bırakmasaydı seni asla terketmezdim” diyordu.

Biz daha televizyon kapatamıyoruz. Telefonda boş şeylerle uğraşmaktan kendimizi alamıyoruz. Allah’ın dinini öğrenmek için ilim meclislerine katılmıyoruz. Ne yürüyecek ayağımız, ne de öğrenecek yürek kalmış bizde. Öyleyse rahat yaşadığımız hayattan yirmi dört saatinin ne kadarını Allah için verdik.

“Melekler, kendilerine zulmeden kişilerin canlarını aldıklarında, onlara; ‘Ne işte idiniz?’ derler. Onlar da; ‘Biz yeryüzünde zayıf kimselerdik.’ derler. Melekler: ‘Allah’ın yeryüzü geniş değil miydi, siz de orada hicret etseydiniz ya?’ derler. İşte bunların varacakları yer cehennemdir. O ne kötü gidiş yeridir.” (Nisa 97)

Daha ilim öğrenmek için odadan odaya hicret edemeyen bizler nasıl Allah’a hesap vereceğiz.

İki artı bir, dört artı bir evlerimizde İslam’ı hakim kılmışken; senelerce Allah’ın dinini hakim kılmak için mücadele eden peygamber ve sahabesiyle cennette nasıl komşu oluruz.

İslam’da ilk kadın şehitken Sümeyye hatun; bizler ev işlerinden, temizlikten Allah’a kulluk etmeye zaman ayıramayanlar nasıl olur da cenneti hayal ederiz. Evet bugün yirmi birinci yüzyıl modern çağda bir çok nimete sahibiz ama bize artık bir hicret lazım.

Allah’ın dinini öğrenmeye, peygambere itaat etmeye artık dünyalıklardan sıyrılıp bir hicret etmeliyiz Allah ve Resulüne.

Rabbim bizleri razı olduğu kullarından eylesin inşallah. Amin.

VELHAMDULİLLAHİRABBİLALEMİN