VEHBE ZUHAYLİ (RH.A)’İN BAKIŞ AÇISIYLA NAHL SURESİ 24. VE 29. AYET-İ KERİMELER

Müşriklerin Vahyi Ve Peygamberliği İnkâr Etmeleri Ve Müşriklerin Cezası

24- Onlara Rabbiniz ne indirdi? diye so­rulduğunda onlar: “Eskilerin masalları­nı” derler.

25- Böyle demekle kıyamet gününde kendi günahlarının hepsini ve bilgisiz­ce sapıttıkları kimselerin günahlarının da bir kısmını yükleneceklerdir. İyi bi­lin ki yüklendikleri şey ne kötüdür.

26- Onlardan önceki kâfirler de tuzak kurdular. Fakat Allah onların binaları­nı temelinden sarstı, üstlerindeki tavan başlarına geçti. Azap beklemedikleri bir yönden kendilerine geldi.

27- Sonra kıyamet gününde Allah onları rezil edecek ve onlara: Uğrunda müca­dele ettiğiniz bana ortak koşulanlar Şİnıdi nerede? diyecektir. İşte o zaman kendilerine ilim verilenler: Şüphesiz bugün rezillik ve kötülük kâfirlere aittir, diyeceklerdir.

28- Bunlar meleklerin canlarını kâfir olarak aldıkları kimselerdir. Bu kâfir­ler (gerçekleri görünce) boyun eğip: Biz hiç bir kötülük işlemedik derler. Hayır! İşlediniz. Şüphesiz Allah yaptıklarınızı

29- Ebedî kalmak üzre cehennemin ka­pılarından girin. Büyüklük taslayanla-rın yeri ne kötüdür!

Açıklaması

Bu ayetler, büyüklük taslayıp hakkı yalanlayanların sıfatı olan inkarcılık yolunda olup peygamberliği inkâr edenlerin şüphelerini anlatmaktadır.

Birinci şüpheleri^[1][5]: Kur’an hakkında “Eskilerin masallarından ibarettir” diyerek iftirada bulunmalarıdır.

“Onlara: Rabbiniz ne indirdi? diye sorulduğunda onlar: Eskilerin masalla­rını dediler.”

Rasulullah (s.a.) peygamberliğinin doğruluğuna Kur’anın mucize oluşuyla hüccet getirince Kur’an’a dil uzattılar ve eskilerin masallarıdır, öncekilerin ef­saneleridir, mucize cinsinden değildir, dediler.

Bu ayetin manası şudur: Müşriklerden ahiret gününe inanmayan Hakkı yalanlayıp büyüklük taslayan kimselere: Rabbiniz ne indirdi? diye sorulduğun­da cevap vermekten yüz çevirerek: Hiç bir şey indirmedi. Bize okunan şu ke­lâm, geçmiş ümmetlerin kitaplarından alınmış efsaneler, yalanlar ve hurafeler­den ibarettir, dediler.

Nitekim Cenab-ı Hak onların bu sözlerini bir başka ayette şöyle naklet­mektedir: “Onlar: Kur’an öncekilerin efsaneleridir. Muhammed onu başkaları­na yazdırmış da sabah-akşam kendisine tekrarlanıp okunuyor, dediler.” (Fur-kan, 5) Yani onlar Rasulullah (s.a.) a çeşitli batıl ve çelişkili sözlerle iftirada bulunmaktadır.

329. sayfa eksik

günahları kadar günah sahibi olur. Kendisine uyanların günahlarından da hiçbir şey eksiltilmez.”

Bundan sonra Cenab-ı Hak eski kâfirlerle yenileri arasında günah ve ceza noktasında benzerlikler bulunduğunu beyan ederek şöyle buyurdu:

“Onlardan önceki kâfirler de tuzak kurdular.” Yani Allah’ın dini ve pey­gamberleri için kendilerinden önceki ümmetler de tuzak hazırlamışlar, Allah’ın nurunu söndürmek için çeşitli yollara başvurmuşlardı. Allah da onları bu dün­yada binalarını temellerinden sarsmak ve tavanlarını başlarına geçirmek sure­tiyle helak etti. Tuzaklarını bozdu, yaptıkları çalışmaları boşa çıkardı ve gelişi­ni hissetmeyecekleri şekilde ve hiç beklemedikleri yerden her taraftan üzerleri­ne azab yağdırdı. Ey Mekkeliler ve Ey Mekkelüer gibi inkâr edenler! Bu du­rumdan ibret alın.

Bütün bu ifadeler azabın şeklini temsilî bir şekilde canlandırmaktır. Muh­tevası ise Allahu Tealâ’nın onları helak etmiş olmasıdır.

“Üstlerindeki tavan” ifadesinde ^ayan daima üstte olduğu halde “min fev-kıhim: Üstlerindeki” tabiri tavanın başlarına çöktüğünü te’kid etmek ve kendi­leri altta oldukları halde şiddetli azabın üstten tamamen onları kapladığını bil­dirmek için kullanılmıştır.

Allah’ın gelişinin manası Allah’ın emrinin gelişidir, “temellerinden” keli­mesi temelleri tarafından demektir. Yani kökünden söktü, yaptıklarını boşa çı­kardı. Bu kelime “üstlerindeki tavan” kelimesine mukabil, azabın onları hem alttan hem üstten kuşattığını ifade etmek için kullanılmıştır, “beklemedikleri bir yönden” ifadesi hiç hesap etmedikleri ve ummadıkları bir taraftan demektir.

Müfessirlerin çoğunluğu “Onlardan önceki kâfirler de tuzak kurdular.” ayetinden murad edilen kişinin Nemrud olduğu görüşündedirler. Nemrud, Ba-bil’de büyük bir kule yaptırmıştı. Kulenin yüksekliği 5000 zira’^[2][6] idi.Buradan göğe çıkıp gök ehli ile savaşmak istiyordu.

Bu azap onların dünyadaki azabı idi. Ahirette ise Cenab-ı Hakkın beyan buyurduğu şu azab verilecektir:

“Sonra kıyamet gününde Allah onları rezil edecektir.” Onların kirli çama­şırlarını, gönüllerinde gizledikleri niyetlerini ortaya koyacak ve açıkça sergile­yecek, onlara alçaltıcı bir azap edecektir. Nitekim Cenab-ı Hak şöyle buyur­maktadır: “Ey Rabbimiz!. Sen kimi Cehennem ateşine koyarsan şüphesiz onu rezil etmişsindir, derler.” (Âl-i imran, 3/192).

Rabbü’l-Alemîn, Melekleri vasıtasıyla onlara tekdir ve tahkir ifadesiyle şöyle der: Sizin kuruntunuz ve inancınıza göre bana ortak olanlar şimdi nere­de? Beni bırakıp da kendilerine taptığınız Tanrılarınız nerede? Uğrunda mü’minlerle münakaşa ve mücadele ettiğiniz hatta uğrunda savaştığınız şu tanrılar nerede? Onları getirin de sizin azabınıza engel olsunlar: “Size yardım edebiliyorlar mı? Yahut kendilerine yardımları dokunuyor mu?” (Şuara, 26/93)

“O gün insanın ne bir gücü ne de bir yardımcısı vardır.” (Tarık, 86/100).

O an hiçbir kimse cevap veremez, özür bile dileyemez. Kesin deliller üzer­lerine hâkim olur ve onların ortaklarının olmadığı ve varlıklarının bulunmadı­ğı gayet açık bir şekilde ortaya çıkar.

Bundan sonra Cenab-ı Hak kendilerine ilim verilen Melekler, peygamber­ler ve müminlerin sözlerini anlatır. Bu kimseler dünya ve ahiretin efendileri­dir, Hakkı bildiren de bunlardır:

Tevhidi ikrar eden müminler diyeceklerdir ki: Bugün zillet, rezillik, azab ve horlanma kendilerine fayda ve zararı dokunmayan şeyleri Allah’a şirk ko­şan ve Allah’ı inkâr eden kâfirleri kuşatmıştır.

İşte bunlar ölünceye kadar küfür üzerinde devam eden ve küfür, isyan ve azaba maruz kalmak suretiyle “kendilerine zulmedenler” olarak meleklerin canlarını aldıkları kimselerdir.

Yine onlar ölüm gelip de azabı gördüklerinde kabul ve itaat edip boyun eğerek: Biz hiç bir kötülük işlememiştik^ Rabbimize hiçbir kimseyi şirk koşma-mıştık, derler. Nitekim Cenab-ı Hak yine onların kıyametteki şu sözlerini nak­leder: “Rabbimize yemin olsun ki biz Allah’a şirk koşanlardan değildik.” (En’am, 6/23).

Allah onları bu sözlerinde yalanlayarak şöyle buyurdu: “Hayır, işlediniz…” Siz bütün kötülükleri, en büyük ve en çirkin kötülüğü işlediniz. Allah sizin amellerinizi en iyi bilendir. İnkâr etmenizin hiçbir faydası yoktur. Allah sizi amellerinizin karşılığında cezalandıracaktır.

“Cehennem’e giriniz…” Rabbinize şirk koşmanızın azabını isyanınızın ce­zasını tadın. Ebediyete kadar daîmî bir şekilde orada kalın. Zillet yurdu, Alla-hu Tealâ’nın ayetlerini kabul etmekten ve O’nun peygamberlerine tabi olmak­tan imtina eden kimseler için ne kötü yer ve ne kötü makamdır!

Onlar ölmeksizin devamlı bir azap içerisinde kalacaklardır: “Onların ölümlerine hükmedilmez ki, ölsünler. Onlardan Cehennem azabı da hafifletil­mez.” (Gafir, 96/46). ^[3][7]