AİLEVİ SORUMLULUĞUMUZ

AİLEVİ SORUMLULUĞUMUZ

Hamd, sena ve övgülerin en güzeli, ezelde ve ebedde var olan, lutfuyla kainatı ve bizleri yaratıp var eden, sayısız nimetlerle yaşatan ve rahmetiyle doğru yolu gösteren Allah (cc.)’a mahsustur.

Salat ve selam da, alemlerin Rabbi tarafından sevilen, insanların ise tanıyıp, idrak edebilme nisbetînce sevebildikleri, efendimiz, önderimiz, rehberimiz Hz. Muhammed Mustafa(sav)ya, a’line, ashabına ve O’nun yolunu izlemeye çalışan ümmetinin üzerine olsun.

Bir zamanlar Allah için yaşayanlar, ailelerini Allah için seviyor ve koruyorlardı. Şimdi ise bir çoklarının “Ailem için yaşıyorum” diyerek, Allah için hiçbir şey yapmadıklarını görüyoruz. İşin sonunda ise maalesef “Aile sevgisi” Allah sevgisinin ve rızasının önüne geçirilince, aile içinde şiddetli kavga ve sorunların  ayyuka çıktığına da şahit olmaktayız.

Dünün erkeği de, kadını da, toplumu da bir tek düşünce, bir tek hüküm ve bir tek önderliğe başvuruyordu. Ama günümüzde durum böyle mi?

Mü’min erkeğin görevi bugün kat kat artmaktadır. Çünkü böylesine ezici bir baskı ve korkunç bir saplantı ortamında hem kendisini, hem de ailesini ateşten korumak zorundadır. Bu bakımdan mü’min erkek, görevinin ağırlığını kavramalıdır. Bunun için, kat kat çaba sarfetmesi, yani ilk müslüman toplumundaki (sahabe-i kiram) kardeşinden kat kat fazla çalışması şarttır. Öyleyse bir yuva kurmak isteyen kimsenin en başta gelen görevi; evini koruyacak bir hanım aramaktır. Kendisiyle aynı kaynaktan, yani İslâm’dan gelen düşünceyi paylaşacak bir hanım…

İslamî dirilişten yana olan mü’min babaların vazgeçilmez görevi bu dirilişi sağlayacak canlı hücrelerin ellerinde bulunduğunu bilmektir. Ve bu hücreleri, henüz başkaları el atmamışken İslamî davetle eğitmek, hazırlamak ve yetiştirmektir. Çünkü mü’min babalar, kendilerine seslenen Allah (Subhabehu ve Tealâ)‘ya icabet etmek zorundadırlar.

“Ey İman edenler! Kendinizi ve ailenizi cehennemden koruyun.”

Mevdudi Rahmetullahi aleyh bu ayeti kerimenin tefsirinde diyor ki: Bu ayette, kişinin, sadece kendisini Allah’ın azabından kurtarmasının yeterli olamayacağı, gücü yettiğince ailesini “Allah’ın sevdiği kullar” olacakları şekilde yetiştirmesinin de kendi sorumluluğu içinde olduğu bildirilmiştir. Şayet onlar cehennem yolunu tutmuşlarsa, gücü nisbetinde onlara engel olmaya çalışmalıdır. Sadece onların bu dünyadaki refahlarını değil, ahirette cehennemin yakıtı olmamalarını da düşünmelidir. Buhari’de İbn Ömer’den rivayet olunduğuna göre, Hz. Peygamber (s.a) şöyle buyurmuştur: “Hepiniz yöneticisiniz ve yönettiklerinizden sorumlusunuz. Hükümdar halkından, erkek ailesinden, kadın kocasının evinden ve çocuklarından sorumludur.”

Olması gereken bu iken, günümüzde birçok ana-baba farkında olarak ya da olma­yarak evlatlarını Allah’tan kıs­kanıyorlar, Allah’ın dininden kıskanıyorlar. Ve Allah’tan daha çok seviyorlar onları. Daha doğru bir deyimle Allah’ı onlardan daha az seviyorlar.

Elbet Gayur olan Allah da buna razı olmuyor, yalnız ken­disi için yarattığı bir şeyin yine yarattıklarınca kendisinden (Yaratanından) esirgenmesine, kıskanılmasına razı olmuyor ve sonunda alıyor onu ellerinden. Onun gerçekte kime ait olduğunu böylesine sert bir ihtarla hatırlatıyor bazen ebe­veynlere. Anne-babalar Allah’tan kıskanarak, onları Allah gi­bi severek evlatlarının sonunu hazırlıyorlar. Bu yanlışı bazen de eşler yapıyor. Eşlerin Allah yolunda birbirleriyle yarışa çıkmış ve gayret içerisinde olması gerekirken o yola dikilen birer engel oluyorlar. Böyle olunca da Allah kendi koyduğu sevgi ve merhameti alıyor, yani kendi yuvalarını kendi elleriyle yıkıyorlar, kendi huzurlarını kendi elleriyle kaçırıyorlar.

Evladının durumundan şikayetçi olanlar (genelde) evlatlarını İslam’a göre yetiştirmeyenlerdir.

Oysaki “Allah evlerinizi sizin için huzur ve kaynaşma yeri yaptı.” (Nahl 80) diye buyurulmaktadır.

Evlenirken Resulullah (sav)’in nasihatına kulak vermeyenler, eş seçiminde İslam ahlakı ile ahlaklanmış bir eş seçmeyenler ayetteki huzur ve kaynaşmadan maalesef faydalanamayacaktır.